Koh Tao en de reis naar Koh Phi Phi
3 april 2016 - Ko Tao, Thailand
Koh Tao oftewel Koh Trauma
Woensdag 23 maart
Om van Koh Pangan naar Koh Tao te komen, moesten we de boot nemen. Zoals gewoonlijk kregen we (ja heel amaturistisch) een sticker opgeplakt, waarvan je niet vertrouwen dat die je de boot op laat. Eenmaal op de boot aangekomen zijn Nika en ik vrijwel direct in slaap gevallen. Wat wil je ook na de Full Moon Party? Na ongeveer twee uur varen kwamen we aan op Koh Tao. Hier stapten we in een awesome taxi: een grote pick-up waar je achterin moest zitten. Nika en ik genoten erg van dit korte ritje: met je hoofd in de wind lekker om je heen kijken. We hadden de taxi gemeld dat hij ons bij de 7 eleven in de hoofdstraat kon afzetten. Vanaf daar zochten we onze weg naar het Gooddream hostel. Daar waren helaas geen bedden meer vrij in de goedkoopste kamers, dus besloten we dat we voor een keertje iets duurder zouden slapen aangezien we zo moe waren. We sliepen dan wel op een andere kamer, maar dat was voor ons geen probleem. We kunnen heus wel zonder elkaar poepen en piesen. Toen we in onze kamers werden geleid, hadden we allebei in onze kamer dezelfde 'experience', namelijk: WAAAUW. Een badkamer met gescheide douche en wc, twee wastafels, hele mooie bedden, geschilderde wolken op het plafond en een nachtlampje. Dus zei ik mijn kamergenoot het volgende: I feel so rich man. Ook whatsappte Nika en ik, vanuit allebei een andere kamer, hoe 'ziek' deze kamers wel niet waren. Na dit geluksmomentje liepen Nika en ik naar de hoofdstraat om wat te gaan eten. Hierna zijn we direct terug naar ons hostel gegaan om een veelste lange douche te nemen en vervolgens in een hele diepe slaap te vallen.
Donderdag 24 maart
Helaas konden we maar één nacht in het Gooddream hostel blijven en dus moesten we deze ochtend een nieuw hostel vinden. Dus liepen we wat rond op zoek naar een hostel. Bij Jizo was er helaas geen plek, want samen in één eenpersoons bed slapen leek ons toch niet zo'n goed idee. Bij CK op de hoofdstraat wel en dus kwamen we terecht op een tien beddenkamer, waar de wifi het niet deed en de badkamers niet op slot konden. Na onze spullen hier te hebben gedumpt, zijn we naar de 7 eleven gelopen om daar een heel goedkoop ontbijt te halen. Nika had zin in popcorn en cola en ik nam tosti's en noodles. Dit aten we in de schaduw voor de 7 eleven op. Daarna liepen we naar het strand om daar onze dag te laten verstrijken. Terug in ons hostel spoelden we het zout van onze lichamen. Terwijl ik aan het douchen was, kwam iemand zomaar de badkamer binnen. Gelukkig was er een douchegordijn, maar toch niet zo fijn geen sloten te hebben.
Als avondeten gingen we opnieuw naar de 7 eleven. Ik kan opnieuw tosti's en Nika kocht noodles. Deze keer eten we het op op het strand, genietend van een prachtige zonsondergang.
Wonder boven wonder was Rawan ook naar Koh Tao gekomen en ook nog is naar hetzelfde hostel! Dus ontmoetten we naar 's avonds in ons hostel en gingen we samen met haar en nog wat anderen naar de Sunset bar op het strand. Daar was hele leuke muziek en hebben we lang gedanst. Toen er even geen leuk nummer was besloot ik een rondje bij de bar te lopen. Ineens zag ik Rawan op een strandstoel liggen. Het arme kind was in slaap gevallen. Dus maakte ik haar wakker, trok haar omhoog en liet haar op me schouder steunen. Duidelijk tijd om naar huis te gaan. Maar eerst gingen we nog naar de 7 eleven om tosti's te halen. Ik een ham/kaas tosti en Rawan een tosti met kip, want ze was weer is vergeten dat ze een vegetariër was. Met ons voedsel gingen we aan de andere kant van de weg zitten. Hier hebben we zeker een uur gepraat over van alles en nog wat. Veel geleerd van haar. Na onze praatsessie gingen we terug naar het hostel waar we nog even met Sam en Max, twee Britten, hebben gepraat. Dit hield uiteindelijk op, omdat Rawan erachter kwam dat ze haar sleutels kwijt was. Dus gingen we de zoeken op het strand en bij de 7 eleven, maar helaas zonder succes. Gelukkig deed iemand haar kamer open bij het aankloppen en gelukkig was mijn kamer door iemand open gelaten, want ik had ook geen sleutel omdat Nika die had.
Vrijdag 25 maart
Deze morgen besloten Nika en ik dat we meer van het eiland wilde zien en dat kon door middel van een snorkeling tour. Dus kochten we die ochtend de goedkoopste snorkeling tour. Hiervoor hadden we wel wat ontbeten: ik een bananenpancake en Nika een ananas shake. Een half uur na het boeken van onze tour werden we opgehaald door een pick-up taxi. We werden naar de pier gebracht waar we onze snorkels kregen. Hier konden we nog even met Rawan over vorige nacht praten; zei was namelijk ook op de pier om te gaan duiken.
Na een tijdje wachten mochten we de boot op. De eerste stop was hij een prachtig eiland waar ik met pijn in mijn buik de dappere Nika het water in volgde. Na vijf minuten was ik gelukkig al gewend aan het snorkelen en genoot samen met Nika van de vissen, ook al viel het een beetje tegen. Het laatste half uur besloten we het bergje op het eiland op te gaan, om te genieten van het bijzondere uitzicht, want Nika wist dat dat er was dankzij haar zusje Jori. Na de veelste lange trap te hebben beklommen was er echter niks te zien door alle bomen om ons heen. Dat was jammer maar helaas. Op de terugweg naar onze voor kwamen een kat tegen. Hier hebben we met veel gelach een selfie met Nika's gopro van gemaakt.
Terug op de boot kregen we een gratis lunch. Kip met rijst: heerlijk! De tweede stop was op zee. Hier kon je veel dieper kijken en dat was wel gaaf ondanks dat we geen roggen konden zien die er soms waren.
De derde stop werd onze nachtmerrie. Dat is de reden waarom Koh Tao voor ons een traumatische nasmaak heeft. Ook deze stop was op zee, maar een heel gavere stop dan de vorige. Er zwommen namelijk allemaal vissen in je gezicht en tegen je aan omdat ze duidelijk geen angst mensen. Dus zei Nika dat ze haar gopro even ging halen want dit was wel heel vet. Slap om de lach filmden we onszelf tussen de vissen. Na deze school vissen zwommen we verder in de grote koraal stukken en andere vissen te zien. Na ruim een kwartier besloten we terug te gaan. Nika zwom voorop en ik achter haar aan. Ik merkte dat ik iets te dichtbij kwam, dus duwde ik mijzelf in het water naar achteren. Tijdens deze duw raakte ik perongeluk Nika's gopro aan en tot mijn grote schrik brak de gopro los van het touwtje om Nika's arm. Nika voelde dit ook meteen en reageerde onmiddellijk. Ze dook achter de vallende gopro aan, maar deze ging te snel. Geschokt kwam de weer boven en we keken beiden naar beneden of we de gopro in het ongeveer 6 meter diepe water konden zien. Na een minuutje of 5 dag Nika hem liggen. Dus zei ze dat ik daar moest blijven zwemmen en zij hulp zou halen bij onze boot. Bang bleef ik achter in de diepe zee. Ik was boos dat ik de gopro het zetje had gegeven en heel bang omdat ik niet goed kom zien waar anderen waren, waardoor het voelde alsof ik mijn eentje op zee zwom. Na een tijdje alleen te zijn kwam Nika aan met een jongen en onze bootgids die kwamen helpen zoeken. Helaas konden we hen niet meer vinden en dat was heel (ja ik zeg het gewoon) kut. Terug op de boot moesten we eerst met mensen praten die medelijden hadden, ook al hadden we hier helemaal geen zin in. Toen de boot ging varen, gingen we afgescheiden van de groep aan de zijkant van de boot zitten. Allebei bedroefd, starend naar de zee, als een hoopje niks leunend over de railing. 'Dit is mijn eerste dieptepunt.' zei Nika met een treurige blik op haar gezicht.
De laatste stop hadden we geen zin meer om te zwemmen. Dus gaf Nika haar e-mailadres aan de bootgids en vroeg of hij mensen kon vragen te blijven zoeken naar de gopro elke dag. De man was heel begripvol en lief en dat was toch wel even wat we toen nodig hadden. Terug op de pier namen we onze taxi terug, waarin een jongen vertelde dat een keer zijn camera met al zijn foto's en zijn mobiel was gestolen. Het kon dus nog erger.
's Avonds kwamen we weer bij Rawan beneden in het hostel zitten. Daar zaten al een heel aantal mensen en met hen gingen we een drankspel met een muntje doen. Nika en ik vinden dat niet heel geweldig en het was al helemaal niet leuk meer toen het hostelmeisje deed alsof ze dom was waardoor wij de lul waren. Die mochten vanaf dat moment dus niet meer. Met al deze mensen besloten we uit te gaan. Maar toen de groep de hele tijd overal stopte en Nika en ik toch niet iedereen krnden, besloten Nika en ik deze avond voor ons tweeën te houden en we gingen erg van de groep. Samen liepen we naar de rock bar want daar zouden we een gratis shotjes krijgen. De shotjes bestonden duidelijk voor 95% procent uit sap, maar dat maakte ons niet uit want de muziek was leuk. Ook kwamen we onze Haagse vriendin tegen die in dezelfde bus vanaf Bangkok zat. Dit was een zeer geslaagd avond.
Zaterdag 26 maart
Als ontbijt kochten Nika en ik allebei een fruitshake. Hierna gingen we naar het strand. Waar het na drie weken voor het eerst begon te regenen. We waren zo blij en verbaasden ons hierover, want in Nederland worden we slechts chagrijnig van regen. Nika besloot in deze regenbui te gaan zwemmen en ik ging in ons favoriete strandrestaurantje zitten in te schrijven. Hier skypte ik nog even met het thuisfront ♡. Ook eten we hier avondeten. We deden een even gek en namen allebei een hamburger; a-roy (heerlijk in thais). Na ons maal besloten we nog wat bij de 7 eleven te halen, voordat we de nachtboot naar Koh Phi Phi zouden nemen. In de 7 eleven kwamen we onze oude Nederlandse kamergenoten van Chiang Mai tegen: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Terug in het hostel nemen we afscheid van Rawan die speciaal was gekomen om gedag te zeggen.
We werden met de taxi naar onze slaapboot gebracht, of zoals wij het al snel noemden: een slavenboot. Er lagen namelijk in één benauwde ruimte zo ongeveer 80 bedjes. Ja bedjes, want ze waren nog niet eens een halve meter breed. Lachend om deze vreemde situatie namen Nika en ik plaats in ons veelste kleine bedjes. Toen de boot begon te varen schrikken toch veel mensen, onder andere ik. De hele boot ging namelijk keihard heen en weer en af en toe spatte er water naar binnen. Na een halfuurtje besloten Nika en ik om te gaan slapen, in hoeverre dat mogelijk was. Het was onder andere niet mogelijk omdat ik 100x mijn linkerbuurman aanstootte tijdens het slapen en omdat op gegeven moment de hele ventilator boven ons uit elkaar viel. De propeller viel op mij en het hele frame viel op de buren van Nika. weer zoiets wat alleen in Thailand kan gebeuren. Toen we de boot uit kwamen, moesten we een pyjamavrouwtje midden in de nacht over verlaten wegen van een onbekende stad volgen. Toen moesten we zoals gewoonlijk weer wachten, werden we zoals gewoonlijk met teveel mensen in een te klein busje gepropt en kregen we zoals gewoonlijk een sticker voor de boot een geen fatsoenlijk ticket. Hierna moesten we een grote bus in, waar Nika en ik even in konden slapen. Daarna weer een open busje in gepropt die ons afzette bij de boot. Op de boot konden we ook weer even slapen in vervolgens wakker te worden in Koh Phi Phi.
Nu ik dit schrijf zijn we al een maand en een dag weg. En wat hebben we er nog geen genoeg van!
Groetjes van de eilandhoppers
Woensdag 23 maart
Om van Koh Pangan naar Koh Tao te komen, moesten we de boot nemen. Zoals gewoonlijk kregen we (ja heel amaturistisch) een sticker opgeplakt, waarvan je niet vertrouwen dat die je de boot op laat. Eenmaal op de boot aangekomen zijn Nika en ik vrijwel direct in slaap gevallen. Wat wil je ook na de Full Moon Party? Na ongeveer twee uur varen kwamen we aan op Koh Tao. Hier stapten we in een awesome taxi: een grote pick-up waar je achterin moest zitten. Nika en ik genoten erg van dit korte ritje: met je hoofd in de wind lekker om je heen kijken. We hadden de taxi gemeld dat hij ons bij de 7 eleven in de hoofdstraat kon afzetten. Vanaf daar zochten we onze weg naar het Gooddream hostel. Daar waren helaas geen bedden meer vrij in de goedkoopste kamers, dus besloten we dat we voor een keertje iets duurder zouden slapen aangezien we zo moe waren. We sliepen dan wel op een andere kamer, maar dat was voor ons geen probleem. We kunnen heus wel zonder elkaar poepen en piesen. Toen we in onze kamers werden geleid, hadden we allebei in onze kamer dezelfde 'experience', namelijk: WAAAUW. Een badkamer met gescheide douche en wc, twee wastafels, hele mooie bedden, geschilderde wolken op het plafond en een nachtlampje. Dus zei ik mijn kamergenoot het volgende: I feel so rich man. Ook whatsappte Nika en ik, vanuit allebei een andere kamer, hoe 'ziek' deze kamers wel niet waren. Na dit geluksmomentje liepen Nika en ik naar de hoofdstraat om wat te gaan eten. Hierna zijn we direct terug naar ons hostel gegaan om een veelste lange douche te nemen en vervolgens in een hele diepe slaap te vallen.
Donderdag 24 maart
Helaas konden we maar één nacht in het Gooddream hostel blijven en dus moesten we deze ochtend een nieuw hostel vinden. Dus liepen we wat rond op zoek naar een hostel. Bij Jizo was er helaas geen plek, want samen in één eenpersoons bed slapen leek ons toch niet zo'n goed idee. Bij CK op de hoofdstraat wel en dus kwamen we terecht op een tien beddenkamer, waar de wifi het niet deed en de badkamers niet op slot konden. Na onze spullen hier te hebben gedumpt, zijn we naar de 7 eleven gelopen om daar een heel goedkoop ontbijt te halen. Nika had zin in popcorn en cola en ik nam tosti's en noodles. Dit aten we in de schaduw voor de 7 eleven op. Daarna liepen we naar het strand om daar onze dag te laten verstrijken. Terug in ons hostel spoelden we het zout van onze lichamen. Terwijl ik aan het douchen was, kwam iemand zomaar de badkamer binnen. Gelukkig was er een douchegordijn, maar toch niet zo fijn geen sloten te hebben.
Als avondeten gingen we opnieuw naar de 7 eleven. Ik kan opnieuw tosti's en Nika kocht noodles. Deze keer eten we het op op het strand, genietend van een prachtige zonsondergang.
Wonder boven wonder was Rawan ook naar Koh Tao gekomen en ook nog is naar hetzelfde hostel! Dus ontmoetten we naar 's avonds in ons hostel en gingen we samen met haar en nog wat anderen naar de Sunset bar op het strand. Daar was hele leuke muziek en hebben we lang gedanst. Toen er even geen leuk nummer was besloot ik een rondje bij de bar te lopen. Ineens zag ik Rawan op een strandstoel liggen. Het arme kind was in slaap gevallen. Dus maakte ik haar wakker, trok haar omhoog en liet haar op me schouder steunen. Duidelijk tijd om naar huis te gaan. Maar eerst gingen we nog naar de 7 eleven om tosti's te halen. Ik een ham/kaas tosti en Rawan een tosti met kip, want ze was weer is vergeten dat ze een vegetariër was. Met ons voedsel gingen we aan de andere kant van de weg zitten. Hier hebben we zeker een uur gepraat over van alles en nog wat. Veel geleerd van haar. Na onze praatsessie gingen we terug naar het hostel waar we nog even met Sam en Max, twee Britten, hebben gepraat. Dit hield uiteindelijk op, omdat Rawan erachter kwam dat ze haar sleutels kwijt was. Dus gingen we de zoeken op het strand en bij de 7 eleven, maar helaas zonder succes. Gelukkig deed iemand haar kamer open bij het aankloppen en gelukkig was mijn kamer door iemand open gelaten, want ik had ook geen sleutel omdat Nika die had.
Vrijdag 25 maart
Deze morgen besloten Nika en ik dat we meer van het eiland wilde zien en dat kon door middel van een snorkeling tour. Dus kochten we die ochtend de goedkoopste snorkeling tour. Hiervoor hadden we wel wat ontbeten: ik een bananenpancake en Nika een ananas shake. Een half uur na het boeken van onze tour werden we opgehaald door een pick-up taxi. We werden naar de pier gebracht waar we onze snorkels kregen. Hier konden we nog even met Rawan over vorige nacht praten; zei was namelijk ook op de pier om te gaan duiken.
Na een tijdje wachten mochten we de boot op. De eerste stop was hij een prachtig eiland waar ik met pijn in mijn buik de dappere Nika het water in volgde. Na vijf minuten was ik gelukkig al gewend aan het snorkelen en genoot samen met Nika van de vissen, ook al viel het een beetje tegen. Het laatste half uur besloten we het bergje op het eiland op te gaan, om te genieten van het bijzondere uitzicht, want Nika wist dat dat er was dankzij haar zusje Jori. Na de veelste lange trap te hebben beklommen was er echter niks te zien door alle bomen om ons heen. Dat was jammer maar helaas. Op de terugweg naar onze voor kwamen een kat tegen. Hier hebben we met veel gelach een selfie met Nika's gopro van gemaakt.
Terug op de boot kregen we een gratis lunch. Kip met rijst: heerlijk! De tweede stop was op zee. Hier kon je veel dieper kijken en dat was wel gaaf ondanks dat we geen roggen konden zien die er soms waren.
De derde stop werd onze nachtmerrie. Dat is de reden waarom Koh Tao voor ons een traumatische nasmaak heeft. Ook deze stop was op zee, maar een heel gavere stop dan de vorige. Er zwommen namelijk allemaal vissen in je gezicht en tegen je aan omdat ze duidelijk geen angst mensen. Dus zei Nika dat ze haar gopro even ging halen want dit was wel heel vet. Slap om de lach filmden we onszelf tussen de vissen. Na deze school vissen zwommen we verder in de grote koraal stukken en andere vissen te zien. Na ruim een kwartier besloten we terug te gaan. Nika zwom voorop en ik achter haar aan. Ik merkte dat ik iets te dichtbij kwam, dus duwde ik mijzelf in het water naar achteren. Tijdens deze duw raakte ik perongeluk Nika's gopro aan en tot mijn grote schrik brak de gopro los van het touwtje om Nika's arm. Nika voelde dit ook meteen en reageerde onmiddellijk. Ze dook achter de vallende gopro aan, maar deze ging te snel. Geschokt kwam de weer boven en we keken beiden naar beneden of we de gopro in het ongeveer 6 meter diepe water konden zien. Na een minuutje of 5 dag Nika hem liggen. Dus zei ze dat ik daar moest blijven zwemmen en zij hulp zou halen bij onze boot. Bang bleef ik achter in de diepe zee. Ik was boos dat ik de gopro het zetje had gegeven en heel bang omdat ik niet goed kom zien waar anderen waren, waardoor het voelde alsof ik mijn eentje op zee zwom. Na een tijdje alleen te zijn kwam Nika aan met een jongen en onze bootgids die kwamen helpen zoeken. Helaas konden we hen niet meer vinden en dat was heel (ja ik zeg het gewoon) kut. Terug op de boot moesten we eerst met mensen praten die medelijden hadden, ook al hadden we hier helemaal geen zin in. Toen de boot ging varen, gingen we afgescheiden van de groep aan de zijkant van de boot zitten. Allebei bedroefd, starend naar de zee, als een hoopje niks leunend over de railing. 'Dit is mijn eerste dieptepunt.' zei Nika met een treurige blik op haar gezicht.
De laatste stop hadden we geen zin meer om te zwemmen. Dus gaf Nika haar e-mailadres aan de bootgids en vroeg of hij mensen kon vragen te blijven zoeken naar de gopro elke dag. De man was heel begripvol en lief en dat was toch wel even wat we toen nodig hadden. Terug op de pier namen we onze taxi terug, waarin een jongen vertelde dat een keer zijn camera met al zijn foto's en zijn mobiel was gestolen. Het kon dus nog erger.
's Avonds kwamen we weer bij Rawan beneden in het hostel zitten. Daar zaten al een heel aantal mensen en met hen gingen we een drankspel met een muntje doen. Nika en ik vinden dat niet heel geweldig en het was al helemaal niet leuk meer toen het hostelmeisje deed alsof ze dom was waardoor wij de lul waren. Die mochten vanaf dat moment dus niet meer. Met al deze mensen besloten we uit te gaan. Maar toen de groep de hele tijd overal stopte en Nika en ik toch niet iedereen krnden, besloten Nika en ik deze avond voor ons tweeën te houden en we gingen erg van de groep. Samen liepen we naar de rock bar want daar zouden we een gratis shotjes krijgen. De shotjes bestonden duidelijk voor 95% procent uit sap, maar dat maakte ons niet uit want de muziek was leuk. Ook kwamen we onze Haagse vriendin tegen die in dezelfde bus vanaf Bangkok zat. Dit was een zeer geslaagd avond.
Zaterdag 26 maart
Als ontbijt kochten Nika en ik allebei een fruitshake. Hierna gingen we naar het strand. Waar het na drie weken voor het eerst begon te regenen. We waren zo blij en verbaasden ons hierover, want in Nederland worden we slechts chagrijnig van regen. Nika besloot in deze regenbui te gaan zwemmen en ik ging in ons favoriete strandrestaurantje zitten in te schrijven. Hier skypte ik nog even met het thuisfront ♡. Ook eten we hier avondeten. We deden een even gek en namen allebei een hamburger; a-roy (heerlijk in thais). Na ons maal besloten we nog wat bij de 7 eleven te halen, voordat we de nachtboot naar Koh Phi Phi zouden nemen. In de 7 eleven kwamen we onze oude Nederlandse kamergenoten van Chiang Mai tegen: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Terug in het hostel nemen we afscheid van Rawan die speciaal was gekomen om gedag te zeggen.
We werden met de taxi naar onze slaapboot gebracht, of zoals wij het al snel noemden: een slavenboot. Er lagen namelijk in één benauwde ruimte zo ongeveer 80 bedjes. Ja bedjes, want ze waren nog niet eens een halve meter breed. Lachend om deze vreemde situatie namen Nika en ik plaats in ons veelste kleine bedjes. Toen de boot begon te varen schrikken toch veel mensen, onder andere ik. De hele boot ging namelijk keihard heen en weer en af en toe spatte er water naar binnen. Na een halfuurtje besloten Nika en ik om te gaan slapen, in hoeverre dat mogelijk was. Het was onder andere niet mogelijk omdat ik 100x mijn linkerbuurman aanstootte tijdens het slapen en omdat op gegeven moment de hele ventilator boven ons uit elkaar viel. De propeller viel op mij en het hele frame viel op de buren van Nika. weer zoiets wat alleen in Thailand kan gebeuren. Toen we de boot uit kwamen, moesten we een pyjamavrouwtje midden in de nacht over verlaten wegen van een onbekende stad volgen. Toen moesten we zoals gewoonlijk weer wachten, werden we zoals gewoonlijk met teveel mensen in een te klein busje gepropt en kregen we zoals gewoonlijk een sticker voor de boot een geen fatsoenlijk ticket. Hierna moesten we een grote bus in, waar Nika en ik even in konden slapen. Daarna weer een open busje in gepropt die ons afzette bij de boot. Op de boot konden we ook weer even slapen in vervolgens wakker te worden in Koh Phi Phi.
Nu ik dit schrijf zijn we al een maand en een dag weg. En wat hebben we er nog geen genoeg van!
Groetjes van de eilandhoppers
Genieten maar en fijn om te lezen dat jullie dat zeker doen.
Liefs van ons.